Gorące tematy: Ryszard Opara: „AMEN” Smoleńsk Zostań BLOGEREM! RSS Kontakt
Uwaga! Wygląda na to, że Twoja przeglądarka nie obsługuje JavaScript. JavaScript jest wymagany do poprawnego działania serwisu!
93 posty 615 komentarzy

Układ Adenauer-Ben Gurion

ZACHOWAJ ARTYKUŁ POLEĆ ZNAJOMYM

Czy to dzięki niemu rozpoczęła się światowa kariera "polskich obozów koncentracyjnych"?

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hasło z Encyklopedii "białych plam" (tom XVII, s. 240-241):

UKŁAD ADENAUER-BEN GURION - tajne, nieformalne porozumienie, zawarte przez Konrada Adenauera i  Davida Ben Guriona 14 III 1960 w Nowym Jorku, w hotelu Waldorf-Astoria (trwało ok. 2 godzin; zdjęcie z tego spotkania w: H.P. Schwarz, Adenauer. Der Staatsmann 1952-1967, Stuttgart 1991), podczas którego w zamian za zgodę na wypłacenie wielomilionowych sum odszkodowania na rzecz Izraela oraz pomoc wojsk. i gosp., uzyskano "nieoficjalne przebaczenie Izraela za mord na Żydach podczas II wojny świat. ("przywrócono Niemcom dobre imię"), przekładające się na praktyczną przychylność żydowskich środowisk opiniotwórczych.

Przyczyny zawarcia układu mają swoje korzenie w sytuacji obu polityków oraz sytuacji gosp.-polit. Republiki Federalnej Niemiec i Izraela; rok 1959 okazał sie niepomyślny dla Adenauera z uwagi na brak sukcesów w polityce zagranicznej, pogłębiające się spory między mocarstwami zach. oraz zatarg z Ludwikiem Erhardem (1963-66 kanclerz RFN) na tle kandydatury na stanowisko prezydenta federalnego (Adenauer wycofał swoją kandydaturę, co spowodowało tzw. kryzys prezydencki); najgorzej wyglądały stosunki Adenauera z USA; przewagę w Waszyngtonie miała opcja polit. zakładająca konieczność rozwiązania globalnego bezpieczeństwa, dlatego Ameryka nastawiła się na porozumienie z ZSRR;

Adenauer chciał tak wpłynąć na wsch. politykę USA, aby utrzymać silną pozycję RFN; tymczasem rezultaty spotkania N. Chruszczowa i D. Eisenhowera 15-27 IX 1959 w Camp David, nie były po myśli Adenauera, gdyż zapowiadały kontynuację rozmów; niepokój pogłębiła wizyta R. Nixona w Polsce oraz członków pol. rządu w USA; rozmowy dotyczyły m.in. granicy Polski na Odrze; z jednej strony wyrażano wolę akceptacji istniejących granic, ale oficjalne uznanie ich mogło nastąpić dopiero w traktacie pokojowym, co było uwarunkowane porozumieniem między Wschodem i Zachodem; zapowiedź możliwego porozumienia Wschód-Zachód widoczna była także na paryskim posiedzeniu Rady NATO między 15 a 21 XII 1959, gdy Eisenhower po raz pierwszy zbagatelizował znaczenie problemu Berlina i praw zach. mocarstw do miasta;

Adenauer obawiał się Eisenhowera, który chciał przejść do historii jako zwolennik porozumienia, ale z drugiej strony kanclerz był pewien, że odchodzący prezydent nie chciał być uznany za grabarza sojuszu atlantyckiego; aby zminimalizować zagrożenie wynikające z porozumienia USA z ZSRR kanclerz podjął bezpośrednie rozmowy z Moskwą i Izraelem; za pośrednictwem ambasadora w Moskwie (Hansa Krolla) wymieniał korespondencję z Chruszczowem; już 18 I 1960 podczas rozmowy z Krollem Chruszczow zadeklarował poprawę stosunków między oboma krajami; kontakty z Moskwą stanowiły pośrednie źródło informacji o tym, jak wyglądają relacje z USA; wobec zbliżającej się konferencji w Paryżu, na Zachodzie zanosiło się na poważne zmiany, a szczególny niepokój budziły Wielka Brytania i USA; aby temu przeciwdziałać,

Adenauer udał się do USA (12-22 III 1960); wynik spotkania z prezydentem i sekretarzem stanu nastroił go sceptycznie; Adenauer potrzebował wpływowego sojusznika, który "wprowadziłby Niemcy na salony amerykańskie" - wybór padł na Izrael (jak sam Adenauer wspominał: "Umowa z Izraelem miała decydujące znaczenie dla wizerunku Niemców w świecie. Gdyby nie doszło do jej zawarcia, wizyta w Stanach Zjednoczonych nie przebiegłaby tak owocnie"; H.P. Schwartz, Adenauer. Der Staatsmann 1952-1967, Stuttgart 1991); Niemcy potrzebowali swoistego "świadectwa moralności", które najmocniejszą nośność polit. uzyskałoby wówczas, gdyby jej autorem byli Żydzi.

Tymczasem sytuacja Ben Guriona była zupełnie odmienna; miał silną pozycję w swym kraju, ale potrzebował przede wszystkim wsparcia finansowego, niezbędnego przy budowaniu młodego państwa; zależało mu na podpisaniu kontraktów na nową broń; obaj przywódcy bardzo szybko znaleźli wspólny język; w zamian za odszkodowania (w latach 60. rocznie dochodziły nawet do 50 mln USD), pomoc w rozwoju technologii wojsk. (m.in. organizację przemysłu zbrojeniowego) oraz konkretny sprzęt wojskowy (zwł. czołgi i okęty podwodne), środowiska żyd. zaczęły promować "New-Germany", przedstawiając Niemców jako odcinających się od narodowosocjalistycznej przeszłości.

"W oficjalnych dokumentach i protokołach z tego czasu nie ma wzmianek na temat tego układu" (H.P. Schwartz, Adenauer..., dz. cyt.); dla ówczesnej opinii publ. nie do zaakceptowania był fakt współpracy wojsk. z Niemcami, którzy kilkanaście lat wcześniej eksterminowali Żydów; Ben Gurion w swoich wspomnieniach zbywa ogólnikami układ z 1960, a odpowiadając na pytanie Moshe Pearlmana, skoncentrował się na "opisie swoich wrażeń" na temat Adenauera i jego polityki ("Tak, spotkałem się z nim w Nowym Jorku 1960, ale moja ocena jego osoby nie opiera się wyłącznie na moich prywatnych wrażeniach, jakie odniosłem podczas tego spotkania. Widzę jego dokonania i działania polityczne, ponadto byłem z nim w kontakcie korespondencyjnym. Biorac to wszystko pod uwagę czułem wówczas, ale i dziś podzielam to przekonanie, że zostanie on zapamiętany w historii Niemiec i Europy jako jeden z największych mężów stanu naszych czasów. Dla niego najważniejsze było doprowadzenie do odnowy ekonomicznej, politycznej i moralnej jego kraju, po okresie katastrofy i hańby z czasu panowania reżimu nazistowskiego"; Ben Gurion Looks Back. In Talks with Moshe Pearlman, New York 1979); również w pol. literaturze hist. nie wspomina się o tym układzie.

Zawarcie układu umożliwiło Izraelowi wzmocnienie militarne (wobec wrogo nastawionych państw arab.; to pozwoliło Izraelowi stać się w przyszłości potęgą militarną regionu) i zyskanie wpływowego polit. sojusznika w Europie; sam Adenauer w wymiarze polit. niewiele skorzystał na tym układzie; Niemcy zaś nie tylko uzyskały "przebaczenie", ale z racji roli Izraela w polityce USA wzmocniły swoją pozycję w relacjach z Ameryką i w samej Europie.

 

K. Adenauer, Erinnerungen 1959-1963, Stuttgart 1968; A. Baring, Aussenpolitik in Adenauers Kanzlerdemokratie, München 1969; Ben Gurion Looks Back. In Talks with Moshe Pearlman, New York 1970; Die deutsche Ostpolitik 1961-1970. Kontinuität und Wandel. Dokumentation, Köln 1970; G. von Uexküll, Konrad Adenauer, Hamburg 1976; H.P. Schwartz, Adenauer. Der Staatsmann 1952-1967, Stuttgart 1991; H. Köhler, Adenauer. Eine politishe Biographie, Frankfurt am Main 1994; K. Schwabe, Adenauer und die USA, Bonn 1994; K. Ruchniewicz, Adenauer a Europa. Polityka europejska pierwszego kanclerza RFN (1947-1963), Warszawa 2001; Konrad Adenauer - człowiek, polityk i mąż stanu, Warszawa 2003; R. Łoś, Wschodnia polityka kanclerza Konrada Adenauera, Łódź 2003.

Paweł Janowski

 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

Jakoś tak się składa, że mniej więcej w tym samym czasie media żydowskie rozsiane po całym świecie (a głównie te z USA) zaczynają napierniczać o "polskich obozach koncentracyjnych". O ile ten termin został ukuty przez specsłużby RFN w 1956 r., o tyle to głównie media żydowskie rozsiane po świecie go rozpropagowały (i obecnie też z "polskimi obozami koncentracyjnymi" o wiele częściej można spotkać się w prasie, telewizji i kinematografii w USA, Kanadzie czy Australii, niż w Niemczech). Prawdopodobnie to właśnie wtedy, w nowojorskim hotelu Waldorf-Astoria, Adenauer uzyskał u Ben Guriona wsparcie w procesie przerzucania winy za drugowojenne zbrodnie na naród polski, czego termin "polskie obozy koncentracyjne" jest chyba najbardziej znanym elementem.

 

KOMENTARZE

  • ---------------- jednak fenomen
    --------- WSPIERAJĄ się na całym świecie !!
  • autor
    Ideologia hitlerowska i judaistyczna - są w zasadzie identyczne.
    Jedynie trzeba stosować wymiennie zamiast określenia "naród wybrany" - "Niemcy".

    Dlatego nie dziwi łatwość z jaką te dwie idee się dogadują.
  • ...
    https://www.youtube.com/watch?v=hLwv3QZfb5M
  • ...
    TOMASZ GABIŚ - KONTEKST I KONSEKWENCJE POROZUMIENIA LUKSEMBURSKIEGO RFN-IZRAEL (1952)
    http://www.tomaszgabis.pl/2018/08/30/kontekst-i-konsekwencje-porozumienia-luksemburskiego-rfn-izrael-1952/

OSTATNIE POSTY

więcej

MOJE POSTY

więcej

ARCHIWUM POSTÓW

PnWtŚrCzPtSoNd
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930     

ULUBIENI AUTORZY

więcej